WATER, DE BELANGRIJKSTE ‘COMMODITY’

(24 oktober 2006)

 

Nog geen 50 jaar geleden gold WATER nog als vrij verkrijgbaar en werd niet als een schaars economisch goed beschouwd. Intussen weten we beter, ook in ons eigen waterrijke Nederland. Bij ons heeft dat (nog) niet te maken met de beschikbaarheid maar veeleer met de zuivering en onderhoud van ons waterleidingsysteem. Zo stijgen de tarieven bijna elk jaar structureel om enerzijds het hoofd te kunnen bieden aan de vervuiling en onderhoud alsmede vanwege het waterbeheer in de breedte.
 
Vraag stijgt sterker dan wereldbevolking
In onze regio mogen we ons gelukkig prijzen het vanzelfsprekend te vinden op elk uur over een ongelimiteerde hoeveelheid drinkwater te kunnen beschikken. Hoe anders ligt dat in de rest van de wereld, waar 2/3 van de wereldbevolking niet over adequaat drinkwater beschikt. Dan hebben we het over ca. 4 miljard mensen. Uitgaande van de huidige exponentiële groei van de wereldbevolking komen we over 40 jaar uit op een totale bevolking van 9 miljard. De eerder genoemde verhouding zal dan naar 3/4 verschuiven. Dat betekent dat er dan ruim 6 miljard mensen verstoken zullen zijn van adequaat drinkwater.
 
Nou ja, zult u zeggen, zolang het dan maar uit de fles verkrijgbaar is. Maar dat is voor zeer velen onbetaalbaar. Een stijgende bevolking vraagt om meer voedsel en bijgevolg om meer landbouwcapaciteit. Deskundigen schatten in dat er in de komende periode van 25 jaar ruim 20% meer water benodigd is voor irrigatie doeleinden, nog afgezien van de groeiende waterbehoefte van de steeds verder uitdijende industrie met name in Azië. Daarentegen roepen milieudeskundigen juist dat het huidige waterverbruik met minstens 10% dient te worden terug gedrongen om rivieren, meren en moerassen te beschermen en ook om de drinkwater voorziening op peil te houden. Tegelijkertijd verdwijnen de gletschers (smeltwater) uit het hooggebergte en verdwijnt er eveneens steeds meer regenwater als gevolg van bebouwing, houtkap en erosie.
 
Zware waarschuwing
Reeds in het jaarrapport van 2002 van het International Water Management Institute gezeteld in het Australische Canberra wordt ernstig gewag gemaakt van de verslechterende watervoorziening waarbij ook het woord crisis viel. Om deze crisis beheersbaar te maken dient er op 3 punten accent te worden gelegd:
 

1)

de prijs (!) van het water

2)

de beschikbaarheid van drinkwater

3)

de beschikbaarheid van water voor landbouw en industrie

 
Voorts werd ongerustheid uitgesproken over het toenemende watergebrek als gevolg van onvoldoende betrokkenheid en falend overheidsbeleid. In dit kader werden o.a. de volgende dreigingen genoemd:
 

*
 

terugloop van watervoorzieningsprojecten voor honderden miljoenen mensen

*

het desastreuze verlies van zgn. wetlands

*
 

ernstige teruggang in de voedselproductie met stijgende voedselprijzen tot gevolg.

 
Zover is het nu nog niet maar doch om dit te voorkomen heeft het IWMI hiertoe 3 hoofdstrategieën gelanceerd:
 

<

investeren in faciliterende infrastructuur

<

betere wateropvang en verbetering van het waterverbruik

<

verbetering van de landbouwoogst per eenheid water/land.

 
Bij uitvoering hiervan komen overheden in een betere positie om de verwachte watercrisis te kunnen bezweren.
 
Opvallend is dat in dit rapport werd aangemoedigd om de prijs van het water te laten stijgen juist om de efficiency van het gebruik te stimuleren.
 
Nieuw rapport
In een onlangs verschenen rapport van het International Water Management Institute wordt aangegeven dat de watervraag in 2050 zal zijn verdubbeld. In een waarschuwing van de Nederlandse voorzitter dr. Frank Rijsberman stelde hij boud, dat de prijs van het “blauwe goud” door het plafond zal gaan als er niet zeer snel passende maatregelen worden getroffen.
 
Verder memoreerde Rijsberman dat de goedkoopste Australische wijn thans reeds goedkoper is dan water in Australië. Dus misschien moeten we straks allemaal aan de goedkope Australische wijn.
 
Het zal geen bevreemding wekken dat de kosten van waterwinning, zuivering, transport, opslag, regulering, beveiliging tegen terrorisme en management alleen maar verder zullen stijgen. Het is zeker niet ondenkbaar dat water in de toekomst duurder wordt dan energie, tenzij een veel goedkopere technologie wordt ontwikkeld om zeewater te distilleren tot zoet water.
 
Dure investeringen
China heeft al aangekondigd voor de komende 5 jaar een bedrag van 125 miljard dollar te willen uittrekken ter verbetering van bestaande en in investering in nieuwe waterzuiveringsinstallaties. Thans wordt bijvoorbeeld in een kleine 300 steden totaal geen afvalwater gezuiverd. Sterker nog, in het gehele land wordt niet meer dan 52% van het afvalwater gezuiverd. Met een bevolking van 1,3 miljard en een sterk groeiende industrialisatie beschouwt dit land het verzekeren van een veilige en betrouwbare watervoorziening als het meest urgente milieuprobleem waarmee het land wordt geconfronteerd.
 
Confrontaties
Waar we thans nog spreken van water disputen zoals tussen Canada* en de V.S. of tussen India en Pakistan (Kashmir!) of de uiterst complexe situatie tussen landen als Turkije, Syrië, Irak, Jordanië, Israël en de Palestijnen, worden dat misschien straks oorlogen. Kashmir staat hiervoor reeds hoog genoteerd. Voorts rukt de Sahara vanuit het zuiden op, dus ook de landen aan de Middellandse Zee zullen aan toenemende verdroging onderhevig zijn. Pensionado’s zullen zich van dit probleem steeds meer dienen te vergewissen.
 
*)  Canada met slechts een half procent van de wereldbevolking beschikt met 20% van ’s werelds zoetwater over de grootste watervoorraden ter wereld. Commercialisering van water in bulkhoeveelheden (dus niet in flesjes ) is echter hoogst omstreden in dat land. Men vreest bij grootschalige onttrekking van water – als meest essentiële ‘commodity’ – voor aanzienlijke milieuschade. Thans wordt er al een slordige 30 miljard liter water in containers niet groter dan 30 liter aan het buitenland geleverd. Water zoals alle grondstoffen valt echter onder de jurisdictie van de deelstaten. Sommige staten vinden dat je water net zo goed moet kunnen exploreren en verkopen als olie, edelmetaal en andere grondstoffen. Andere zijn mordicus tegen.
 
Zou Canada alsnog besluiten om pijplijnwater naar de V.S. te exporteren dan zou daaraan getaxeerd een prijskaartje komen te hangen van ca. 30 keer de huidige prijs. Gedesalineerd water kost thans “slechts” 40 maal meer de huidige prijs. Californië heeft dringend behoefte aan meer water. Dit zelfde geldt voor de zuidelijke staten rond de Mexicaanse Golf.
 
Je hoedt geen voorspeller te zijn om water straks als de hottest commodity te “mogen begroeten”. Dat blijkt reeds uit de koerswinst verhoudingen van nagenoeg alle water gerelateerde fondsen. We zullen deze markt blijven volgen en speuren naar de meest interessante mogelijkheden.
 
Paul van der Veer
24 oktober 2006
www.score-investments.nl