VENSTER OP DE V.S.
(Nieuwjaarscolumn, 4 januari 2004)
  

Volgens kenners en ingewijden zal de dollar nog verder in koers wegzakken tot een maximaal niveau van 1 euro = US$ 1,45 inhoudend, dat de dollar maximaal nog ca. 16% daling voor de boeg heeft, ongeacht de groei van de economie. Het verleden heeft aangetoond, dat niets moeilijker is dan een valuta ontwikkeling adequaat te voorspellen. Wat beleggers en financiële deskundigen door de jaren heen altijd weer verrast heeft, is de veerkracht van de Amerikaanse economie. Dat zal zich op den duur ook weer vertalen in een duurdere dollar. Verder hebben valutaire bewegingen – sterker nog dan aandelen - de nijging verder door te schieten dan gezien de stand van zaken gerechtvaardigd zou zijn.
 
Echter, onder de huidige omstandigheden lijkt een lagere dollar mede gezien de bijzonder lage rente alleszins plausibel. Echter, men dient 2 zaken nadrukkelijk te scheiden.
 
In de eerste plaats is dit jaar een verkiezingsjaar. Voor Bush geldt hoe dan ook de opdracht zich op het verlies van de 2e ambtsperiode van papa  te revancheren. Die kan hij alleen maar winnen bij een zich beterende economie. Hieraan is hem dan ook alles gelegen. Dat betekent het “ondermaans” aansturen op een goedkopere munt. Immers, dit maakt de positie van het Amerikaanse bedrijfsleven sterker op de internationale markten. Het “staalprobleem” wordt hiermede als het ware vanzelf opgelost. De winstgevendheid wordt vergroot en dit zal ook de investeringsgeneigdheid doen toenemen. Tevens zullen de belastinginkomsten voor de Amerikaanse overheid weer een stijgende lijn laten zien en de druk op de begroting verminderen.
 
In de tweede plaats is er het schuldencomplex in de V.S., waarop in deze column al zo menig maal is gewezen. Dit hangt als een soort zwaard van Damocles boven de gehele internationale financiële wereld. Want zal het buitenland (lees: Japan, China, Zuid-Korea en Taiwan) deze enorme tekorten blijven dekken wanneer de dollar nog verder weg zakt en er met de huidige rentevoet ook al weinig valt te verdienen? Wel, volgens welingelichte bronnen is het eigenlijk ondenkbaar, dat deze landen zouden stoppen met het opnemen van Amerikaans schuldpapier (Teasury Notes en Bonds). Men vergete, dat deze landen enerzijds grotendeels zorg dragen voor het tekort op de Amerikaanse handelsbalans en anderzijds hun munt (behalve Japan) hebben “gepegged” (=gekoppeld) aan de Amerikaanse dollar. M.a.w. het valutarisico speelt merendeels niet! Het zijn juist deze beide synchrone stromingen, die een lagere dollar in de kaart spelen.
 
Vervolgens kan men stellen, dat de rente door deze landen merendeels dan ook metterdaad effectief wordt verdiend. Zouden deze landen daarentegen juist in Europese waarden beleggen dan zouden ze thans gemiddeld genomen weliswaar 1 procent meer rente kunnen laten bijschrijven, maar daar staat dan het valutarisico tegenover. Verder zou je ook kunnen zeggen, dat de Aziatische landen uiteindelijk de Amerikanen het geld verschaffen om hun spullen te kunnen blijven kopen. Conclusie: men blijft vooralsnog gewoon Amerikaans schuldpapier afnemen.
 
Teneinde het financieringsrisico af te dekken wordt er grootschalig goud bijgekocht. En hiermede zijn in wezen alle risico’s afgedekt wat er ook verder gebeurt, beter dan met ‘futures’ gezien de inherente tijdslimiet. Dit zouden eigenlijk alle beleggers dienen te doen al was het maar als polis tegen indekking van welke rampspoed dan ook. Bovendien biedt deze “polis” alle mogelijkheid om juist ook in n’importe welke buitenlandse waarden te beleggen en daarvan de revenuen te plukken.
 
Voorts zou je mogen verwachten, dat reeds bij het huidige dollarniveau de export zal gaan groeien en de import zal teruglopen (dit gaat natuurlijk niet op stel en sprong) maar met een zekere vertraging. Let u vooral op de maandelijkse handelscijfers in de V.S. Deze terugloop zou dan met name in de relatie met de eurozone moeten liggen. Immers, voor het merendeel der Aziatische landen blijft een dollar dezelfde dollar als voor een Amerikaan. Deze ontwikkeling zou dan een zekere bodem kunnen leggen onder een verdere afbrokkeling van de waarde van de dollar.
 
Als bovendien de financiële druk op de Iraakse ketel wordt teruggebracht als gevolg van de arrestatie van Saddam Hussein, alsmede een grotere financiële en ook grotere fysieke participatie van andere landen dan zal zulks in positieve zin doorwerken op de Amerikaanse kapitaalmarkt. Een en ander impliceert geen noemenswaardige renteverhoging zolang de inflatie laag blijft. Dit is dus allemaal gunstig nieuws voor Bush. Dit gunstige nieuws zal dit jaar propagandistisch worden uitgebuit en zal de Amerikaanse burger het gevoel geven, dat het weer beter gaat. Dit zou dan tevens kunnen wijzen op weer meer koopbereidheid. Enfin, allemaal weer goed voor het bedrijfsleven enzovoorts. En hierop is vanuit het Witte Huis dan ook alle hoop gericht: een aantrekkende economie zal de schuldenlast kunnen blijven dragen.
 
Na de verkiezingen hangt het er maar van af in hoeverre de nieuwe regering met het schuldencomplex weet om te gaan. Wil je relatief snel je schulden zien “verdampen” dan is een toenemende inflatie een goedkoop middel.
 
Samengevat, een zwartgallig scenario voor Amerika lijkt voorshands niet in het verschiet te liggen. Vanuit beleggingsperspectief zou je in de V.S. maar ook in Europa wel selectief te werk moeten gaan door slechts die fondsen op te nemen met een ijzersterk groeipotentieel, terwijl voor de Europese markt juist zou moeten worden gelet op fondsen met een hoog dividendrendement. Deze leggen immers een stevige bodem onder een sterk koersverval en zullen bij een opleving als eerste profiteren van een economisch herstel, een sterke balanspositie vooropgesteld.
 
Tenslotte moet men zich afvragen waarop de “sterkte” van de euro eigenlijk is gestoeld? Het stabiliteitspact is in wezen opgeblazen en was bij introductie in Maastricht al ten dode gedoemd. Hoe kun je in hemelsnaam van een staat verwachten om bereid te zijn een “strafduit” in het Europese zakje te doen als diezelfde staat al niet in staat is orde op zaken te stellen en zich bijgevolg aan de begrotingsafspraken te houden? Een dergelijke “duit” impliceert een nog sterkere belasting van de begroting. Daaraan zal géén regering uitvoering wensen te geven. Het ware beter een regering, die zich niet aan de afspraak houdt, een jaar lang geen inspraak te gunnen in het Europese bestuur. Dat kost altijd minder geld.
 
Het wantrouwen in de euro was van meet af aan gerechtvaardigd. En zie wat hiervan thans is overgebleven. God’s wegen zijn inderdaad soms ondoorgrondelijk. De dollar blijft hoe dan ook een coherente wereldvaluta. De euro staat nog meer dan voorheen op puur drijfzand, in stand gehouden door regeringsleiders en centrale bankiers. Ze kunnen niet anders!
 
Robert Broncel

4 januari 2004
www.score-investments.nl